Detroit Grand Pubahs to projekt z (uwaga, uwaga - niespodzianka) Detroit (!), który zasłynął na początku nowego tysiąclecia niezwykle głupawym, plastikowym aż do bólu, ale jednocześnie ogromnie chwytliwym, utworem Sandwiches. Klip śmigał w stacjach telewizyjnych, machina się kręciła, ale drugiego takiego hitu nie udało im się wyprodukować - i o zespole, przynajmniej w mainstreamowych mediach, ucichło. A szkoda.

W obozie Detroit Grand Pubahs od 2001 roku działo się sporo - z grupy odszedł Dr. Toefinger, kolejny album - zatytułowany Galactic Ass Creatures From Uranus - Paris The Black Fu nagrał samodzielnie, natomiast Nuttin' Butt Funk został stworzony we współpracy z The Mysterious Mr.-em O. Płyta, w swojej klasie, jest naprawdę niezła - i przepełniona syntezatorowym techno-funkiem.

Druga połowa lat '80-tych to okres, gdy pierwsza fala muzyki klubowej święciła tryumfy - zarówno w klubach europejskich, jak i miejscówkach znajdujących się w dużych miastach Stanów Zjednoczonych, takich jak Chicago.

Początek lat '90-tych - z kolei - to czas, gdy całkiem spora ilość klubowych kawałków miała już zaliczoną rezydencję w górnych częściach najlepiej sprzedających się singli w Stanach. Wystarczy wspomnieć tu choćby o takich utworach, jak The Power, nagrane przez Snap!, Pump Up The Jam Technotroniku, czy Groove Is In The Heart Deee-Lite (z płyty World Clique, której recenzję możecie przeczytać na naszych łamach). Jednak to C+C Music Factory było projektem, który przypuścił szturm na #1 Billboardu w Stanach Zjednoczonych w 1990 roku, z utworem Gonna Make You Sweat (Everybody Dance Now). Kawałek ten łączy masywne, dance'owe bity, charakterystyczne dla muzyki tanecznej z wczesnych lat '90-tych, energetyczne, głębokie i pełne, kobiece wokale (w C+C Music Factory odpowiedzialna za nie była Martha Wash, znana z duetu The Weather Girls, z którym wylansowała w 1982 roku utwór It's Raining Men), oraz rapowane zwrotki, za które - w opisywanym projekcie - odpowiadał Freedom Williams.

Wszystko to złożyło się na jeden z największych hitów 1991 roku, i - patrząc z dzisiejszej perspektywy - absolutny klasyk muzyki klubowej, tej rasowej, głęboko zakorzenionej i transkontynentalnej, a nie charakterystycznej dla danego obszaru świata.

Beats International to jedno z wielu wcieleń Normana Cooka, znanego wielu z was jako Fatboy Slim. Zanim stał się on Grubym Chudzielcem, był - między innymi - Pizzamanem, a także udzielał się w Mighty Dub Katz, Freak Power i Beats International właśnie. Grupa ta nie miała jasno skrystalizowanego składu - przewijało się przez nią mnóstwo muzyków sesyjnych, a filarem zespołu był Norman Cook. Z częściej udzielających się muzyków warto wspomnieć Lindy Layton, a także brytyjskiego rapera MC Wildski'ego. Wszystkich ich usłyszeć można na Let Them Eat Bingo, pierwszym albumie w dyskografii Beats International - i jednocześnie przedostatnim.

Zgodnie z zapowiedziami, elektroniczny duet Röyksopp podał oficjalne informacje na temat nowej płyty. Trzeci album w dorobku norweskiej grupy, zatytułowany Junior, pojawi się w sklepach 23. marca.

"Możecie pomyśleć, że jesteśmy zapatrzeni w siebie, ale jak nigdy jesteśmy dumni z naszego dzieła", czytamy w notce opublikowanej na oficjalnej stronie Röyksopp. "Nasz entuzjazm wynika z tego, że pracowali z nami tacy muzycy jak Robyn i Lykke Li, a także starzy przyjaciele - Anneli Drecker i Karin Dreijer".

Śmietanka skandynawskich muzyków, z Karin Dreijer z The Knife na czele, to mocny atut albumu. Ale czy to pomoże Röyksoppowi odzyskać dawną popularność? Od ostatniego albumu minęły przecież już cztery lata.

Na kolejny album od Olive, po - wydanym w 1996 roku - Extra Virgin, musieliśmy czekać aż cztery lata, aż do 2000 roku. Warto jednak było tyle czekać prawie 10 lat temu - bo kolejna płyta brytyjskiego tria, zatytułowana Trickle, jest naprawdę dobra.

Londyńskiej grupie, która - na tej płycie - jest już jedynie duetem, trzeba oddać jedno: podczas, gdy większość reprezentantów trip-hopu odrzuca melodię jako taką, Olive nie uciekają od brzmień melodyjnych, jednocześnie zachowując - do pewnego stopnia - trip-hopową mroczność. Timowi Kellettowi i Ruth-Ann Boyle udaje się tworzyć miłe dla ucha dźwięki, jednocześnie nie ocierając się, nawet na moment, o tandetę czy komercję.

Dotarła do nas bardzo smutna wiadomość - z grupy, będącej legendą muzyki elektronicznej, niemieckiego projektu Kraftwerk, pionierów technicznego brzmienia, odszedł współzałożyciel grupy, Florian Schneider.

Był on jednym z dwóch ostatnich, obok Ralfa Hüttera, oryginalnych członków projektu, którzy nadal tworzyli pod szyldem Kraftwerk.

Trzeba przyznać, że milczenie Fatboy'a zaczynało być już niepokojące: ostatni LP – Palookaville – ukazał się bowiem w 2004 roku. Kto jednak zwątpił w wenę Anglika, popełnił błąd. Świeżutki album trafi do naszych rąk już 3. lutego.

I Think We're Gonna Need a Bigger Boat (to już oficjalny tytuł) ma zawierać 12 utworów. Oczekiwania podkręca fakt, iż artysta postanowił zaprosić do projektu prawdziwą plejadę gwiazd: wymieńmy choćby takie nazwiska jak Iggy Pop, Justin Robertson, David Byrne czy Pete York.

Fani elektronicznego duetu z Norwegii, Röyksopp mogą zacierać ręce. Cztery lata od wydania ostatniego albumu - The Understanding grupa zamierza zdradzić szczegóły jego następcy. Stanie się to już w najbliższy poniedziałek!

Niewiele wiadomo na temat nowej płyty Röyksopp. Jej pierwsze zapowiedzi pojawiły się już w zeszłym roku, ale nie sprawdziły się. Nowej muzyki zespołu mogliśmy posłuchać dopiero w połowie grudnia, gdy na oficjalnej stronie pojawiła się piosenka Happy Birthday - urodzinowe nagranie, przygotowane z okazji dziesięciolecia działalności.

Nowe dzieło Kanyego Westa to materiał ze wszech miar kontrowersyjny i zbierający całkowicie różne opinie. Odejście od rapu i przechylenie się ku śpiewowi z autotunem było pomysłem odważnym, zaskakującym i powiedzmy sobie szczerze dość dziwnym i ryzykownym

Dlatego ciekawi byliśmy o sprzedaż 808's & Heartbreak. Okazuje się, że, choć płyta sprzedaje się słabiej od Graduation, to i tak wygląda to całkiem dobrze a Ye dobrnął w tym tygodniu do platyny.

Debiutancki album grupy ABC powstał dzięki talentowi wokalisty i frontmana grupy, którym był Martin Fry, oraz Trevora Horna - który miał w gwiazdach pisane stać się w kilka lat później legendą muzyki elektronicznej. Nie bez wkładu byli też muzycy towarzyszący Hornowi - spośród których część stworzyła później projekt Art Of Noise, znany bodaj każdemu miłośnikowi elektroniki.

Projekt Olive namieszał sporo w europejskiej muzyce tanecznej lat '90-tych. Na tyle dużo, że warto do tego albumu, po niemal 13 latach od jego wydania, wracać. Brytyjska kontrofensywa dla zalewającej wówczas kontynentalną Europę fali eurodance'u, w postaci wyjątkowej mieszanki trip-hopu, downbeatu, kojącej elektroniki, dance'u i popu (tylko Wyspiarze potrafią robić takie kombinacje) osiągnęła swoje apogeum na albumie Extra Virgin, stanowiącym debiut tria Olive, tworzonego przez producentów Tima Kelletta (dawniej Simply Red) i Robina Taylora-Firtha (dawniej Nightmares On Wax), oraz - debiutującej w Olive - wokalistki Ruth-Ann Boyle.

I Know Electrikboy to idealny przykład tak zwanego "concept-albumu", utrzymanego w stylistyce house'owej. Legenda chicagowskiego house'u, Felix Stallings, Jr - znany pod pseudonimem Felix Da Housecat - prezentuje tutaj swoistą odę do muzyki klubowej. Wszystko to rozgrywa się w futurystycznej scenerii, w świecie, gdzie poszukiwany jest "muzyczny zbawiciel", który uratowałby świat przed atakiem korporacyjnych najeźdźców, którzy chcą zmienić oblicze muzyki na zawsze.

Głównym bohaterem na tej płycie jest Electrikboy, który - używając wielu pseudonimów, wyjątkowych znajomości, a przede wszystkim - muzyki, próbuje osiągnąć swój cel, cel Zbawiciela Muzyki, pozostając jednocześnie niewykrytym przez siły wroga.

Duet Everything But The Girl, tworzony przez Tracey Thorn i Bena Watta, powstał w 1982 roku w angielskim Hull, jako projekt reprezentujący nurt sophisti-popu, stanowiący wypadkową smooth-jazzu, białego soulu i New Wave'u. Koleje losu potoczyły się jednak w zdumiewający sposób, i okazało się, że Everything But The Girl największy sukces odnieśli... W muzyce tanecznej.

Nie była to co prawda tylko i wyłącznie ich zasługa. Spory wkład w to miał genialny Todd Terry, którego fenomenalny remiks Missing, będący kwintesencją house'u charakterystycznego dla Nowego Jorku, zawojował taneczne parkiety w 1994 roku. I to właśnie ten utwór stanowi najmocniejszy punkt albumu - zarówno we wspomnianym remiksie, jak i w akustycznej aranżacji. Tych drugich brzmień jest tu akurat dużo więcej, niż szeroko pojętej elektroniki.

Wydany w 1990 roku album World Clique - stanowiący debiut tria Deee-Lite - to ponadczasowy klasyk. I choć zachwyt nad zespołem mógł być spowodowany zaledwie jednym singlem, Groove Is In The Heart, to był to naprawdę masywny banger. Utwór stanowiący wypadkową funku, współczesnego dance'u i wokali Lady Miss Kier, wymieszanych z kosmiczną postacią Bootsy'ego Collinsa, stanowił definicję lata w radiu i MTV 1990 roku.

Tym, którzy nie mieli jeszcze okazji zetknąć się z twórczością brytyjskiego duetu Pet Shop Boys wyjaśniamy, że są to jedni z największych twórców muzyki elektronicznej w historii. Działając nieprzerwanie od latg '80-tych, niedługo będą obchodzić trzydziestolecie swojej działalności artystycznej.

Warto więc przypomnieć jeden z ich najciekawszych albumów, wydany w 1994 roku, Very. Mamy tutaj sporo ciekawych utworów, które przepełnione są mocnym, synteatorowym brzmieniem, któro było już wówczas ich znakiem rozpoznawczym. I mimo, że muzyka ta opiera się niemal wyłącznie na instrumentach elektronicznych, daleko jej do obciachowości i swoistej kiczowatości italo-disco czy euro-dance'u.