Detroit Grand Pubahs to projekt z (uwaga, uwaga - niespodzianka) Detroit (!), który zasłynął na początku nowego tysiąclecia niezwykle głupawym, plastikowym aż do bólu, ale jednocześnie ogromnie chwytliwym, utworem Sandwiches. Klip śmigał w stacjach telewizyjnych, machina się kręciła, ale drugiego takiego hitu nie udało im się wyprodukować - i o zespole, przynajmniej w mainstreamowych mediach, ucichło. A szkoda.

W obozie Detroit Grand Pubahs od 2001 roku działo się sporo - z grupy odszedł Dr. Toefinger, kolejny album - zatytułowany Galactic Ass Creatures From Uranus - Paris The Black Fu nagrał samodzielnie, natomiast Nuttin' Butt Funk został stworzony we współpracy z The Mysterious Mr.-em O. Płyta, w swojej klasie, jest naprawdę niezła - i przepełniona syntezatorowym techno-funkiem.

Druga połowa lat '80-tych to okres, gdy pierwsza fala muzyki klubowej święciła tryumfy - zarówno w klubach europejskich, jak i miejscówkach znajdujących się w dużych miastach Stanów Zjednoczonych, takich jak Chicago.

Początek lat '90-tych - z kolei - to czas, gdy całkiem spora ilość klubowych kawałków miała już zaliczoną rezydencję w górnych częściach najlepiej sprzedających się singli w Stanach. Wystarczy wspomnieć tu choćby o takich utworach, jak The Power, nagrane przez Snap!, Pump Up The Jam Technotroniku, czy Groove Is In The Heart Deee-Lite (z płyty World Clique, której recenzję możecie przeczytać na naszych łamach). Jednak to C+C Music Factory było projektem, który przypuścił szturm na #1 Billboardu w Stanach Zjednoczonych w 1990 roku, z utworem Gonna Make You Sweat (Everybody Dance Now). Kawałek ten łączy masywne, dance'owe bity, charakterystyczne dla muzyki tanecznej z wczesnych lat '90-tych, energetyczne, głębokie i pełne, kobiece wokale (w C+C Music Factory odpowiedzialna za nie była Martha Wash, znana z duetu The Weather Girls, z którym wylansowała w 1982 roku utwór It's Raining Men), oraz rapowane zwrotki, za które - w opisywanym projekcie - odpowiadał Freedom Williams.

Wszystko to złożyło się na jeden z największych hitów 1991 roku, i - patrząc z dzisiejszej perspektywy - absolutny klasyk muzyki klubowej, tej rasowej, głęboko zakorzenionej i transkontynentalnej, a nie charakterystycznej dla danego obszaru świata.

Beats International to jedno z wielu wcieleń Normana Cooka, znanego wielu z was jako Fatboy Slim. Zanim stał się on Grubym Chudzielcem, był - między innymi - Pizzamanem, a także udzielał się w Mighty Dub Katz, Freak Power i Beats International właśnie. Grupa ta nie miała jasno skrystalizowanego składu - przewijało się przez nią mnóstwo muzyków sesyjnych, a filarem zespołu był Norman Cook. Z częściej udzielających się muzyków warto wspomnieć Lindy Layton, a także brytyjskiego rapera MC Wildski'ego. Wszystkich ich usłyszeć można na Let Them Eat Bingo, pierwszym albumie w dyskografii Beats International - i jednocześnie przedostatnim.

Na kolejny album od Olive, po - wydanym w 1996 roku - Extra Virgin, musieliśmy czekać aż cztery lata, aż do 2000 roku. Warto jednak było tyle czekać prawie 10 lat temu - bo kolejna płyta brytyjskiego tria, zatytułowana Trickle, jest naprawdę dobra.

Londyńskiej grupie, która - na tej płycie - jest już jedynie duetem, trzeba oddać jedno: podczas, gdy większość reprezentantów trip-hopu odrzuca melodię jako taką, Olive nie uciekają od brzmień melodyjnych, jednocześnie zachowując - do pewnego stopnia - trip-hopową mroczność. Timowi Kellettowi i Ruth-Ann Boyle udaje się tworzyć miłe dla ucha dźwięki, jednocześnie nie ocierając się, nawet na moment, o tandetę czy komercję.

Alex C. to dowód na to, że eurodance nadal ma się bardzo dobrze. Producent Alex Christensen, obecny na scenie od kilkunastu lat, tworzył wcześniej takie projekty, jak U96 (któro zasłynęło utworem Das Boot, stanowiącym - według wielu - pierwszy singiel z gatunku instrumentalnego euro-dance'u), oraz Rollergirl (z którą wylansował, między innymi, cover Madonny - Dear Jessie, cover The Bangles - Eternal Flame, czy Love U More z repertuaru angielskiego, dance'owego Sunscreem). Warto też wspomnieć, że Alex odpowiedzialny był za stronę producencką R'n'G, oraz utworów Marky Marka, nagranych wspólnie z - nieżyjącym już, niestety - Prince'em Ital Joe. Co natomiast udało mu się stworzyć na płycie Euphoria, nagranej wspólnie z wokalistką Yasmin Knock, znaną pod dość wymownym pseudonimem Y-Ass?

Brytyjki hip-hop bardzo dba o zachowanie swojej odrębności i specyfiki, co niestety nie zawsze wychodzi mu do końca na zdrowie. Tym razem chcieliśmy wam przedstawić utwór, który zmusił nas do baczniejszego śledzenia sceny Wysp Brytyjskich. Movin' In Circles to drugi singiel z ostatniej płyty zespołu Roll Deep. Singiel, nadmieńmy, absolutnie nieprzeciętny.

Jeżeli szukacie rapowego kawałka, przy którym chcecie sobie poszaleć, a przy tym nie chodzi wam o kolejną, wtórną, nudną i osłuchaną kopię Timbalanda to jesteście w domu. Feel the Brits!

Projekt Olive namieszał sporo w europejskiej muzyce tanecznej lat '90-tych. Na tyle dużo, że warto do tego albumu, po niemal 13 latach od jego wydania, wracać. Brytyjska kontrofensywa dla zalewającej wówczas kontynentalną Europę fali eurodance'u, w postaci wyjątkowej mieszanki trip-hopu, downbeatu, kojącej elektroniki, dance'u i popu (tylko Wyspiarze potrafią robić takie kombinacje) osiągnęła swoje apogeum na albumie Extra Virgin, stanowiącym debiut tria Olive, tworzonego przez producentów Tima Kelletta (dawniej Simply Red) i Robina Taylora-Firtha (dawniej Nightmares On Wax), oraz - debiutującej w Olive - wokalistki Ruth-Ann Boyle.

I Know Electrikboy to idealny przykład tak zwanego "concept-albumu", utrzymanego w stylistyce house'owej. Legenda chicagowskiego house'u, Felix Stallings, Jr - znany pod pseudonimem Felix Da Housecat - prezentuje tutaj swoistą odę do muzyki klubowej. Wszystko to rozgrywa się w futurystycznej scenerii, w świecie, gdzie poszukiwany jest "muzyczny zbawiciel", który uratowałby świat przed atakiem korporacyjnych najeźdźców, którzy chcą zmienić oblicze muzyki na zawsze.

Głównym bohaterem na tej płycie jest Electrikboy, który - używając wielu pseudonimów, wyjątkowych znajomości, a przede wszystkim - muzyki, próbuje osiągnąć swój cel, cel Zbawiciela Muzyki, pozostając jednocześnie niewykrytym przez siły wroga.

Duet Everything But The Girl, tworzony przez Tracey Thorn i Bena Watta, powstał w 1982 roku w angielskim Hull, jako projekt reprezentujący nurt sophisti-popu, stanowiący wypadkową smooth-jazzu, białego soulu i New Wave'u. Koleje losu potoczyły się jednak w zdumiewający sposób, i okazało się, że Everything But The Girl największy sukces odnieśli... W muzyce tanecznej.

Nie była to co prawda tylko i wyłącznie ich zasługa. Spory wkład w to miał genialny Todd Terry, którego fenomenalny remiks Missing, będący kwintesencją house'u charakterystycznego dla Nowego Jorku, zawojował taneczne parkiety w 1994 roku. I to właśnie ten utwór stanowi najmocniejszy punkt albumu - zarówno we wspomnianym remiksie, jak i w akustycznej aranżacji. Tych drugich brzmień jest tu akurat dużo więcej, niż szeroko pojętej elektroniki.

Wydany w 1990 roku album World Clique - stanowiący debiut tria Deee-Lite - to ponadczasowy klasyk. I choć zachwyt nad zespołem mógł być spowodowany zaledwie jednym singlem, Groove Is In The Heart, to był to naprawdę masywny banger. Utwór stanowiący wypadkową funku, współczesnego dance'u i wokali Lady Miss Kier, wymieszanych z kosmiczną postacią Bootsy'ego Collinsa, stanowił definicję lata w radiu i MTV 1990 roku.

Tytuł mówi sam za siebie - wydane już prawie 11 lat temu, w styczniu 1998 roku Decksandrumsandrockandroll, stanowi apogeum tego, jak bardzo muzyka elektroniczna może zbliżyć się do rock and rolla. Propellerheads w swoim czasie stanowili swoistą konkurencję dla The Chemical Brothers, a ich debiutancki album obfituje w mocne uderzenia perkusji, które mają w sobie coś z funku, house'u, hip-hopu i soulu, ale najbliżej im do dość agresywnego rocka.

Podobnie jak album Innovator Derricka Maya z 1997 roku i Classics Model 500 z 1995, album Faces & Phases Kevina Saundersona zawiera wiele z utworów, stanowiących klasyki brzmienia Detroit - będących swoistymi podwalinami pod techniczne brzmienia XXI. wieku.

Utwory zebrane na płycie Saundersona to kawałki, które on sam wyprodukował, posługując się wieloma pseudonimami: E-Dancer, Reese, Reese & Santonio, Tronik House, Inner City, Inter City oraz Kreem. Cechą wyróżniającą te utwory spośró wielu innych są - między innymi - linie basu, dostarczane jakby za pomocą dźwiękowej pompy i pulsujące w charakterystyczny sposób.

Pod pseudonimem Catz N Dogz ukrywa się dwójka polskich producentów - Grzegorz Demiańczuk i Wojciech Tarańczuk. Przypuścili oni ostatnio szturm na taneczne parkiety Polski (i nie tylko). Znani wcześniej jako 3 Channels, pod nowym pseudonimem wydali album Stars Of Zoo, na którym przechodzą z klimatów mocnej elektroniki, z której byli wcześniej znani, do deep house'u - i wyszło im to wprost znakomicie.

Reprezentant brytyjskiego trance'u, Darren Styles, zrobił sobie latem kończącego się właśnie roku przerwę od nagrywania składanek z jego własnymi remiksami cudzych utworów i wydał debiutancki album, zatytułowany Skydivin'. Znany z produkowania, pisania i remiksowania utwórów dla innych, Darren nie pokusił się wcześniej o wydanie płyty pod swoim własnym nazwiskiem.

Już w pierwszym utworze na płycie, zatytułowanym Flashlight, słychać dość wyraźnie wpływy artystów, z którymi Darren Styles miał okazję współpracować. Jest mocny, solidny beat z hardcore'owych, tanecznych albumów i kawałków takich wykonawców, jak Scooter czy Ultrabeat, jest też kawałek Come Running, którego pierwsza minuta to akustyczny, wolniejszy (ale w żadnym wypadku nie "wolny") motyw, przeistaczający się w pulsujący, syntetyczny beat w pozostałej części utworu.

Kontynuując podróż, którą rozpoczął setem Shivers, DJ/remikser i producent Armin van Buuren wydał w 2008 roku album Imagine. Dużo bardziej odważny muzycznie niż jego poprzednik, stara się przesunąć granice trance'u. Mamy tutaj inspiracje z, co zrozumiałe, muzyki klubowej, mamy gitarowe riffy i echa epoki New Romantic i nowofalowego rocka.

Kompozycjami, którym warto poświęcić uwagę, są In And Out of Love, w którym w urzekający wprost sposób połączony jest post-punkowy rytm z New Romanticową atmosferą, podkreślają przez wspaniałe wokale Sharon den Adel.